benshen.nl

Er zijn dagen, dan ben ik nog gelukkiger dan ik meestal toch al ben dat ik acupuncturist mag zijn: de één na de andere patiënt laat me weten wat een enorm verschil de behandeling maakt met hoe ze zich (vorig jaar, drie maanden geleden, vorige week) voelden en hoe blij ze daarmee zijn. En zelfs tijdens behandelingen van mensen die me dat niet laten weten gebeuren er fantastische dingen: ineens zie ik een mogelijkheid om een vastgelopen behandeling weer op gang te helpen, iemand die altijd alleen maar over haar klacht wil praten vertelt wat er verder nog speelt, of iemand lacht naar me terwijl ik hem dat nog nooit heb zien doen. Zo'n dag is er meestal maar één, en daarna komt er ook wel weer een dag dat iemand een behandeling die ik helemaal zag zitten afbreekt, ik met de handen in het haar zit omdat ik niet snap wat ik over het hoofd zie, maar daar wou ik het nu niet over hebben.

Die topdagen hebben iets heel verleidelijks, waar volgens mij nergens in mijn geneeskunde- of acupunctuuropleiding aandacht voor is geweest. De verleiding is dat je gaat denken en geloven dat jij zelf de mensen die beter worden door je behandeling beter maakt (en dat je dus fantastisch goed bent).

Jelaluddin Rumi, dertiende-eeuws moslim-mysticus (soefi) en dichter vertelt een verhaal waar ik in dit verband regelmatig aan moet denken. Helaas kan ik er maar een klein deel van citeren.

De koning, het meisje en de dokter

Er was eens een koning die zowel in het zichtbare als het spirituele koninkrijk machtig was. Deze koning zag eens een meisje lopen waarvoor hij meteen in liefde ontstak. Zoals dat destijds ging kocht hij het meisje, maar... ze werd ernstig ziek.

Hij haalde zijn beste doktoren bij elkaar: "Jullie hebben het leven van ons beiden in handen. Haar leven is mijn leven. Wie haar geneest krijgt de grootste schat die ik heb, wat hij maar wil." "We zullen doen wat we kunnen. Elk van ons is de heelmeester-redder van onze woonstreek. We vinden zeker een manier om haar te genezen." In de trots over hun prestaties vergaten ze te zeggen 'als God het wil'. Niet dat het zèggen van dat zinnetje zou hebben geholpen. Er was een koudheid en een geslotenheid achter de nalatigheid. Velen zeggen géén 'Inshallah' en toch klinkt het voortdurend in hun hele ziel. De dokters gingen dus aan de slag, maar wat ze ook probeerden, het meisje werd bleker en dunner.

(Enkele bladzijden later, er is een nieuwe arts verschenen, die anders te werk gaat:)

De dokter voelde haar pols, bekeek haar kleur, haar urine. (...) Het geheim van haar pijn openbaarde zich aan hem, maar hij vertelde niets daarvan aan de koning. Het was liefde, natuurlijk. (The Essential Rumi, translations by Coleman Barks, Castle Books, 1997, p.225 e.v.).

Het vervolg van het verhaal is minstens zo fascinerend: de koning laat de goudsmid waarop het meisje verliefd is overkomen, het meisje herstelt wonderbaarlijk en die twee hebben het fantastisch samen, vervolgens laat de dokter de goudsmid langzaam vergiftigen en daarmee wordt hij onaantrekkelijk voor het meisje, zodat als hij eenmaal sterft zij dat niet betreurt, waarna de koning (die anders dan de goudsmid niet alleen uiterlijke schoonheid bezit) alsnog het meisje krijgt. Rumiaans verwarrend biedt het verhaal een opening naar een ruimer bestaan met minder gehechtheden.

Overgave

Even terug naar 'Inshallah', als houding, niet als frase. Vaak wordt dit soort zinnetjes gebezigd vanuit een soort fatalisme, door mensen die zich als het ware overgeleverd voelen aan de werkelijkheid. De mens wikt, God beschikt, wij zijn nietige wormen die niks in te brengen hebben. Ook wordt het vaak als holle frase gebruikt door mensen die er voetstoots van uitgaan dat hún wil ook Gods wil is.
Er is een andere mogelijkheid en die heeft met overgave te maken. Lastig woord. Overgave is als je handelen niet meer gemotiveerd wordt door je eigen behoeften (aan macht of onmacht, geld, lust, bewondering, plezier) maar vanuit een innerlijke noodzaak, verbonden met het grote geheel (wat je ook God, Allah, Dao zou kunnen noemen). Als je niet je eigen systeem oplegt aan de werkelijkheid, maar gaat luisteren, voelen, weten wat er nodig is, en er vervolgens van harte voor kiest om dat te gaan doen, met alle mogelijkheden die je daarvoor hebt gekregen en ontwikkeld. Bijvoorbeeld dat mooie acupunctuursysteem, die invoelende of juist confronterende gesprekstechniek, of zelfs dat fantastische apparaat of die geweldige geneesmiddelen. Als je maar niet denkt of zelfs zegt: "Yes, dat fiksen we wel even."

En dan kan een dag waarop mensen me laten weten hoe hartstikke goed het met hen gaat, mede dankzij mijn bijdrage, een bron van grote vreugde zijn, niet omdat ik zo fantastisch goed ben, maar omdat het geweldig is om mee te mogen maken hoe mensen meer tot hun recht komen. Ik vermoed dat die vreugde maar lastig te verdragen is, omdat je dan ook de pijn moet toelaten als het misgaat, als je geconfronteerd wordt met je eigen onvermogen, of met het onvermogen of de onwil van anderen. Dan is het veiliger om te denken dat succes je eigen succes is, en mislukking domme pech of de schuld van een ander. (Of andersom, maar daar ging het deze keer niet over.)

Lange weg

Voordat je zover bent dat je kunt zeggen "niet mijn wil, maar Uw wil" is er wel wat werk te verzetten. Je zult vaak op je bek gaan, 'genadeloos / vol genade' eerlijk tegenover jezelf moeten zijn wat betreft je eigen hoogmoed of gemaakte kleinheid, moeten gaan onderscheiden tussen je eigen behoeften en wat er wezenlijk nodig is, moeten gaan onderscheiden tussen de behoeften van je patiënten en wat er echt nodig is, en dan ben ik vast niet volledig. Op die weg, die geen afkortingen kent, kan het goed zijn om regelmatig 'Inshallah' te zeggen. We zijn 'maar' een instrument, wij laten de aarde niet draaien, wij maken mensen niet beter.

Koos van Kooten
augustus 2007

begin van de pagina

copyright © : Koos van Kooten, Utrecht, 2011
overname alleen na toestemming,
ongewijzigd en met bronvermelding, inclusief "link"!
over deze website

Praktijkadres: De Kraanvogel - Samuel van Houtenstraat 6, 3515 EA Utrecht
www.de-kraanvogel.nl/acupunctuur/

benshen.nl-logo copyright benshen.nl benshen.nl